Kroz čitavo svoje postojanje, čovek se okreće životinjama za pomoć. Konji su se već odavno istakli kao čovekovi prijatelji, pomoćnici pri radu u polju, saborci u ratovima… Sada su i lekari!
Sve više ljudi postaje svesno koliko im koristi boravak u prirodi i u društvu životinja. Posebno oni sa različitim fizičkim, emocionalnim, spoznajnim i socijalnim poteškoćama. Iz ljudske potrebe da svoje tegobe olakša uz životinje, rodile su se i tzv. terapija jahanjem i hipoterapija. Sem istorijskih, teorijskih i praktičnih aspekata, terapijsko jahanje je program, koji se ostvaruje kroz stručni koordinisan i timski rad. U razvijenim zemljama odavno su prepoznate blagodeti terapijskog jahanja, kao svojevrsno „osveženje“ u odnosu na ostale terapijske postupke, uz druženje sa životinjama i boravak u prirodnom okruženju.
Udruženje za terapijsko jahanje „HipoteNS“ Novi Sad, formirano je 6. juna 2007.godine, kao prvo udruženje takve vrste u Republici Srbiji. Formiranje udruženja je proisteklo iz potrebe da se terapijsko jahanje uvede u redovne programe zbrinjavanja osoba sa invaliditetom.
U vreme svog osnivanja, udruženje je usmerilo svoje aktivnosti na informisanje, a one su ostvarene kroz edukativne seminare o terapijskom jahanju. Seminari su u organizaciji Doma za decu i omladinu u Veterniku i Udruženja za terapijsko jahanje „HipoteNS“ obezbedili informacije o terapijskom jahanju i njegovim mogućnostima u zbrinjavanju pojedinih kategorija invalidnosti i hendikepiranosti.
Sve aktivnosti oko terapijskog jahanja, koje se tiču stručnog rada, prezentacije, edukacije kao i promocije ovog vida terapije, od strane lekara, psihologa, defektologa, poznavalaca konja, instruktora terapijskog jahanja i sportista preponskih jahača, bile su volonterske, nadahnute entuzijazmom i potrebom da se na ovaj način pomogne slabijima, kao i željom da se terapijsko jahanje sistematično, koordinisano i kvalitetno sprovodi na području Novog Sada.
Istorija o terapijskom jahanju
Prvi pojedinačni zapisi o različitim terapijskim efektima jahanja javljaju se kod antičkih Grka 600. godine p.n.e. Prva moderna studija objavljena na temu terapijskog jahanja potiče iz 1875. godine, gde dr Cassaign preporučuje terapijsko jahanje pacijentima sa neurološkim poremećajima, bolovima u zglobovima, i slabijom pokretnošću. Bolnica u Oxfordu je preporučila terapijsko jahanje vojnicima povređenim u I svetskom ratu.
Sredinom 40-tih godina prošlog veka najbolju promociju terapijsko jahanje je dobilo zahvaljujući Dankinji Lis Hartel. Upornost i volja ove žene, obolele od poliomielitisa, je 1952. i 1958. godine na Olimpijskim igrama krunisana učešćem i osvajanjem medalje u dresurnom jahanju. Zajedno sa svojim fizioterapeutom, Ullom Harpoth, je napisala i prvi program za terapijsko jahanje.
U časopisu za fizikalnu terapiju (Journal of Physical therapy) 1988. godine objavljeno je naučno potkrepljeno ispitivanje Dolores Bertoti na temu terapijskog jahanja. Ona je i najčešće citirani autor iz ove oblasti.
Definicije:
Terapijsko jahanje je forma fizikalne terapije za pojedince sa fizičkim i emocionalnim tegobama. Suštinski predstavlja jedinstvenu kombinaciju edukacije, sporta i rekreacije. Terapijsko jahanje je najefikasnije kod dece, s obzirom na nivo mentalnog, fizičkog i socijalnog razvoja, ali se može sprovoditi u svim dobnim grupama.
Hipoterapija podrazumeva korišćenje konja kao terapijsko sredstvo od strane fizioterapeuta u cilju popravljanja funkcija pojedinca.
Termin “terapija uz pomoć konja” (Equne-Assisted Therapy) je širi pojam i podrazumeva različite oblike terapije, kao što su jahanje kao rekreacija i jahanje kao terapija zadovoljstva u cilju popravljanja kvaliteta života.
Hipoterapija i terapijsko jahanje se bitno razlikuju ne toliko u odnosu na ciljne grupe, koliko u odnosu na ulogu konja i način obavljanja terapijske sesije.
Više o terapijskom jahanju i udruženju HipoteNS možete naći na www.hipotens.com.
Serbian
English
German